Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.
Witamy serdecznie na stronie
Stowarzyszenia Producentów Płyt Drewnopochodnych w Polsce
Dowiedz się więcej
Na temat budowy i właściwości płyt
Konkurs na nowe logo SPPD
SPPDwP na targach DREMA 2017
MDF, LDF, HDF
LDF - czyli lekka płyta MDF stosowana głównie jako płyta izolacyjna w budownictwie. Jedynym producentem w Polsce jest STEICO.
Płyta MDF
MDF nacinany z jednej strony pozwala na wygięcie płyty np. w formę łuku, kolumny a następnie uszlachetnienie go po gładkiej stronie.
Płyta HDF firmy Kronospan
Cienka płyta HDF laminowana

Budowa

Płyta MDF (z ang. Medium Density Fiberboard – płyta włóknista o średniej gęstości)  jest tworzywem drewnopochodnym wykonanym przez sprasowanie przy udziale temperatury, włókien lignocelulozowych (najczęściej drzewnych, ale również z roślin jednorocznych) z klejem. Jako spoiwa używa się najczęściej żywic aminowych (mocznikowo-formaldehydowych, melaminowo-mocznikowo-formaldehydowych). Często nazwy MDF używa się w stosunku do rodziny płyt pilśniowych formowanych na sucho. Odmianami płyty MDF są płyty LDF i HDF.

Nazwy LDF i HDF biorą się z różnej gęstości tworzywa. Płyta LDF (z ang.Low Density Fiberboard) to płyta włóknista o niskiej gęstości (znana również jako L-MDF), zaś płyta HDF (z ang. High Density Fiberboard) to płyta włóknista o wysokiej gęstości. Płyta ultralekka MDF oznaczana jest jako ULDF.
Płyty typu MDF posiadają strukturę jednowarstwową, tzn. wytworzone są jednego rodzaju cząstek. Taka budowa pozwala wykorzystywać płyty do produkcji frontów meblowych, gdzie zachodzi konieczność obróbki frezowaniem szerokich powierzchni. Aczkolwiek znane są sposoby wytwarzania płyt typu MDF na prasach kalandrowych, to najczęściej produkuje się je w technologii prasowania płaskiego.

Metody uszlachetniania

Oklejanie innym materiałem: laminatem (CPL, HPL, filmem melaminowym), okleiną sztuczną (na nośniku papierowym, folią), okleiną naturalną (fornirem), pokrywanie materiałem malarsko-lakierniczym.

Gęstość

Płyty LDF – poniżej 650 kg/m3,
MDF – od 650 do 800 kg/m3,
HDF – powyżej 750 kg/m3

Właściowości fizyczne

W normie PN-EN 622-5 wyróżniono następujące typy płyt pilśniowych formowanych na sucho (MDF): płyty ogólnego stosowania do użytkowania w warunkach suchych (typ MDF) lub wilgotnych (typ MDF.H), płyty przenoszące obciążenia do użytkowania w warunkach suchych (typ MDF.LA) lub wilgotnych (MDF.HLS), płyty lekkie MDF do użytkowania w warunkach suchych (typ L-MDF) lub wilgotnych (typ L-MDF.H), płyty ultralekkie MDF do użytkowania w warunkach suchych (typ UL1-MDF oraz UL2-MDF) oraz płyty do użytkowania jako usztywniające poszycie dachów i ścian (typ MDF.RWH). Poza tym niektórzy producenci posiadają w swojej ofercie płyty o podwyższonych parametrach w zakresie reakcji na ogień

Postać handlowa

Arkusze o wymiarach (w zależności od producenta i wykończenia): szerokość 2070 mm, długość 2500, 2800 mm w zakresie grubości 6 – 38 mm, 2850x2070 mm2, 2500x1830 mm2 w zakresie grubości 1,5-5 mm (HDF); Niektórzy producenci dopuszczają produkcję formatek i formatów specjalnych na życzenie klientów.

Transport i przechowywanie

Zaleca się chronić transportowane i przechowywane płyty MDF przed deszczem i zawilgoceniem. Przy transporcie wąskie powierzchnie i naroża płyt powinny być zabezpieczone przed uszkodzeniem. Przechowywanie w zamkniętych, suchych pomieszczeniach, w stanie płaskim.

Zdrowie i bezpieczeństwo

Podczas obróbki skrawaniem płyt MDF występuje zagrożenie zapylenia. Płyty MDF charakteryzują się również niezerową zawartością i emisją formaldehydu.

Normy

ISO 3340 - 1976 - Oznaczanie zawartości piasku
PN-EN 120:1994 Tworzywa drzewne. Oznaczanie zawartości formaldehydu. Metoda ekstrakcyjna, zwana metodą perforatora
PN-EN 310:1994 Płyty drewnopochodne. Oznaczanie modułu sprężystości przy zginaniu i wytrzymałości na zginanie
PN-EN 311:2004 Płyty drewnopochodne. Wytrzymałość na odrywanie warstwy przypowierzchniowej. Metoda badania
PN-EN 317:1999 Płyty wiórowe i płyty pilśniowe. Oznaczanie spęcznienia na grubość po moczeniu w wodzie
PN-EN 318:2004 Płyty drewnopochodne. Oznaczanie zmian wymiarów wywołanych zmianami względnej wilgotności powietrza
PN-EN 319:1999 Płyty wiórowe i płyty pilśniowe. Oznaczanie wytrzymałości na rozciąganie w kierunku prostopadłym do płaszczyzn płyty
PN-EN 320:2011 Płyty wiórowe i płyty pilśniowe – Oznaczanie oporu przy osiowym wyciąganiu wkrętów
PN-EN 321:2004 Płyty drewnopochodne. Oznaczanie odporności na wilgoć w warunkach badania cyklicznego
PN-EN 322:1999 Płyty drewnopochodne. Oznaczanie wilgotności
PN-EN 323:1999 Płyty drewnopochodne. Oznaczanie gęstości
PN-EN 382-1:2001 Płyty pilśniowe. Oznaczanie absorpcji powierzchniowej - Część 1: Metoda badania płyt pilśniowych formowanych na sucho
PN-EN 622-1:2005 Płyty pilśniowe. Wymagania techniczne - Część 1: Wymagania ogólne
PN-EN 622-5:2007 Płyty pilśniowe. Wymagania techniczne. Część 5: Wymagania dla płyt formowanych na sucho (MDF)
PN-EN 717-2:1999 Płyty drewnopochodne. Oznaczanie emisji formaldehydu. Emisja formaldehydu metodą analizy gazowej
PN-EN 717-3:1999 Płyty drewnopochodne. Oznaczanie emisji formaldehydu. Emisja formaldehydu metodą butelkową
PN-EN 13271:2002 Łączniki do drewna. Nośności charakterystyczne i moduł podatności złączy
PN-EN 13446:2004 Płyty drewnopochodne. Oznaczanie zdolności utrzymania łączników
PN-EN 13986:2006 Płyty drewnopochodne do stosowania w budownictwie. Właściwości, ocena zgodności i oznakowanie

 

Stowarzyszenie Producentów Płyt Drewnopochodnych w Polsce
ul. Adama Mickiewicza 10a
83-262 Czarna Woda
NIP: 592 120 27 12
Tel.: 58 587 82 16
Fax.: +48 58 587 87 16
Mobile: 662 293 382
e-mail: biuro@sppd.pl
all right reserved SPPDwP